Czy kiedykolwiek złapałaś się na myśli, że jako kobieta w świecie zawodowym musisz udowadniać więcej? Że to, co dla innych jest oczywiste, Ty musisz potwierdzać kompetencjami, doświadczeniem i odpornością na komentarze? Jakie masz własne doświadczenia?
Dzisiaj dzielę się moją historią. Nie po to, by kogoś przekonywać, ale by zachęcić Cię do refleksji. Być może znajdziesz w niej coś swojego.
Kiedy budowałam swoją pozycję w branży budowlanej, zderzałam się z wieloma niepisanymi zasadami. Jedna z nich brzmiała: ekspert w tej branży to raczej mężczyzna.
Zdarzało się, że Inwestor patrzył na mnie z niedowierzaniem, gdy przyjeżdżałam na budowę jako osoba odpowiedzialna za kontrolę jakości prac. Innym razem – po konsultacji technicznej z mojej strony – klienci szukali „potwierdzenia” u moich kolegów z działu handlowego. Co ciekawe, nawet kobiety podchodziły z dystansem do „kobiecej” porady technicznej.
A kiedy okazywało się, że moi koledzy potwierdzali dokładnie to, co powiedziałam? Na twarzach pojawiała się konsternacja…
Czy miałaś podobne doświadczenia? Jak Ty reagujesz, kiedy spotykasz się z oceną, zanim jeszcze otworzysz usta?
Stereotypy działają w obie strony. Kiedy myślisz o sekretarce – czy przed oczami pojawia Ci się obraz kobiety w szpilkach i garsonce? A rekrutacja do żłobka – czy spodziewasz się tam CV od mężczyzny?
Są takie zawody, gdzie łatwiej dostać pracę kobiecie. Są też takie, gdzie nadal łatwiej ją dostanie mężczyzna.
Pytanie brzmi – czy to kwestia kompetencji, czy społecznego postrzegania ról? Jak często nasze wybory – zarówno zawodowe, jak i osobiste – są wynikiem przekonań, a nie realnych ograniczeń?
Widzę jednak, że coś się zmienia.
Coraz więcej kobiet pojawia się w zawodach stereotypowo męskich. Spotykam kobiety kierujące autobusami, kobiety-techników, kobiety-żołnierzy. Widzę ich determinację. Widzę, ile muszą z siebie dać, żeby być traktowane poważnie.
I z jednej strony, budzi to mój ogromny podziw. A z drugiej – pytam: dlaczego nadal musimy udowadniać swoją wartość bardziej niż inni?
Często to nie rzeczywistość jest ciężka, a nasze przekonania na jej temat.
Zanim uznam, że coś jest „trudne”, zatrzymuję się i pytam siebie:
Jakie przekonanie mi teraz towarzyszy?
Czy ono mnie wspiera, czy ogranicza?
Na jakich doświadczeniach zostało zbudowane?
Bo przekonania mają wielką moc. Mogą nas wzmacniać albo trzymać w miejscu. Uogólniają. Tworzą uproszczone schematy. Dają wytłumaczenie porażkom – ale czasem też odbierają zasługi za sukcesy.
Zaczynam od wnętrza… Zanim poszukam odpowiedzialności na zewnątrz, sprawdzam, co można zmienić wewnątrz siebie.
Jednym z narzędzi, które szczególnie polecam, jest zamiana myśli ograniczających na wspierające. To proces, który zaczyna się od uważności. Obserwuję sytuacje, moje myśli, emocje i reakcje. Prowadzę dziennik myśli, który pomaga mi zauważyć wzorce.
Dzięki temu wyłapuję przekonania, które mogę dalej przekształcać. To nie jest proces jednorazowy. To codzienna praktyka. Ale jej efekty są niezwykle wzmacniające.
Nie ma jedynej słusznej odpowiedzi. Ale warto zadać sobie te pytania.
Zostawiam Cię z tą refleksją…
A jeśli poczujesz, że ten temat Cię porusza – daj znać. Być może to dobry moment, by wspólnie poszukać nowych, wspierających narracji o Tobie, Twoim potencjale i Twojej roli w świecie zawodowym.
Doświadczona mentorka, przedsiębiorczyni i ekspertka ds. strategii rozwoju biznesu. Łączy rozwój osobisty z praktycznym podejściem do biznesu, pomagając osiągać efektywność i wewnętrzny spokój w realizowanych projektach.
